w dolinie wytrzymałości skrócone zostały moje drogi szlakiem odwracalnym brnę w stronę rozsądku wymigującym wzrokiem obserwuję istniejącą przestrzeń żądło wiatru znów wkuwa się w skórę chłodząc ją swym dotykiem odwracam wzrok ku sercu jego krwistej zieleni sięga daleko ta ścieżka myśli pamiętam ciepły płaszcz na ustach od ciebie chce zasnąć i budzić się w świecie [...]
przebiegłam swój kres zmagań odpięłam pasek niepewności a w przezroczystej mgle rozpuszczam wspomnień magię bo sekretem dumanie odpieram w przezwyciężonej grze w ramionach zamkniętych opuszczam powieki zasypiam w sennej mogile w uśmiechu skrytym czasem zapłaczę wzrokiem smutnym choć nie trwa to długo łzą obywam tę ranę z przeszłości i biegnę w uldze do ciebie kochany…
Smutek nie przeciska mi się łzą Jest jak w ciszy milczenia W słowach purpura braku wzruszeń W krzepkim sosie bez uczucia W wyblakłam w powiewie wiatru Jakbym skruszała swą istotą wariackich porywów Zabrakło zmian w mym życiu Zabrakło intuicji wypisanych mi na twarzy Jaki sen ma me życie Bez barw Bez dźwięków Czuje się chora [...]
W rozkoszy myśli zamykam oczy spoglądając w środek twych dłoni Zapominam zamaskowane kształty Duszą odkrywam przed tobą To w jak grający spichlerz spełniłeś me słowa Nie rozczaruje najmniejszej cząstki wypowiedzianych słów Zapomnij na chwilę o zabytkach niepewności i żalu niespełnionej wiary W czarach uniesienia Zamknę ten żarłoczny obraz udręki Tonąc w ramionach zapomnienia gdy zaprosisz [...]
czym są łzy gdy spływają po mych policzkach spragnione otrzyj je każda wbija się w me serce zmieniając w kamień leżący na brzegu rzeki trącany prądami wspomnień niknę we mgle przebija mnie gęstą pustką wymyślone podchody ciemności oczekując jego cienia w mych źrenicach iskra puste dłonie me cierpienie
dlaczego jednakową miłością nie darzymy swe dzieci jednemu pomniki stawiamy a później z bankructwa na same dno spadamy to co piękne nie zawsze czyste dobre a te dzieciny odtrącone zdeptane przez grzmiące instancje błądzą po świecie same nie płaczą nad biegiem czasu zmierzają ku celu walczą z losem niezmiennym wypełniając opustoszałe serca
Przestałam marzyć Nie zasypiam już sama Cóż dają mi myśli rozczyniania ostatnich słabości gdy chwilą poję swe usta Jak wzrokiem zapisuję ostatnie zdjęcie i kres przemijających chwil zakrywam kocem ukojenia Przestałam już marzyć Jestem już w tej otchłani Tonąc w ukojeniu
przechodzisz obok nie widzisz nic niezwykłego określasz swoją tożsamość tym co robisz tylko grzech pomaga ci żyć ta atmosfera którą w nicość obracasz w zamieszaniu słomki ludzkich umysłów siejesz zniszczenia wśród zwykłych nudystów oklejonych głupotą czy w agonii nadal możemy płakać w swej trudności doprowadzić do łez płacz to nie grzech
w przestrzeni dziur liści widzę białą opokę przejawu ciepłego słońca szelestem zostaje rozmazana wśród zieleni koron w źródlanym powietrzu odbija się ojcowska przemoc uzależnienia gdy matczyne tlenki rozpływają się ciepłem w mym ciele serdecznością dużego honoru oczy spływają do korzeni po łodygach życia widzę otulenie zewsząd zimnym betonem w kaflach zamieniony brakiem wolności resztką sił [...]
Tonąc w srebrzystych obrazach oplatam się pasmem dziwnych przejawów moknące prześcieradła wyblakły zewsząd dobiegające ciche odruchy zielonych dzieci dobiegły końcowych fal nut granatowe płatki przed dziurą kolorów ruchem dłoni odsuwam gęstniejące pasma dawnych linii spadają na martwą twarz w zazdrości wpatrując dawne rysy gdzie w panierowanych obrazach uszedł blask z białości roślin uchodzi czernina podpływająca [...]
dlaczego jednakową miłością nie darzymy swe dzieci jednemu pomniki stawiamy a później z bankructwa na same dno spadamy to co piękne nie zawsze czyste dobre a te dzieciny odtrącone zdeptane przez grzmiące instancje błądzą po świecie same nie płaczą nad biegiem czasu zmierzają ku celu walczą z losem niezmiennym wypełniając opustoszałe serca
Armia promieni wbija w oczy sztylety wojna o sen roztacza boje klęcząc wpatrzona w twarz kamienną łzami obmywam rany dziury tkwiące w sercu gdy dłonią chciałeś dotknąć melodii wyrwałeś tętno mojej zbroi przegrana Re tryumfuje zwycięstwo
on a warkoczykiem w dłoni szuka swej dzieciny w szatach tysiąca dusz pokonanych niknie w cieniach obozu ruiny oplatają go zewsząd nie patrzę, chylę wzrok wszystko co ogniem uchodzi w woni kanibalskie rozgoryczenia spokój- zagazowany śmiertelnym blacharstwem zmyty mydłem skóry Matko śmierci-morderczyni twa dziecina stopiona,uduszona już dawno w stosach obłąkana na drabinie wysokości uciekaj! nie [...]
jestem tłem którego nikt nie podziwia wśród zwykłych dni i nocy siedzę w fotelu podniesione maszty mej odwagi skrytej powagi w których życie ma kolor różu i rodzi swe owady myślami daleko odbiegają od czarnych chmur nadchodzącej burzy wśród powiewu szalonego wiatru co dzień budzi się noc zewsząd znajdzie się mała iskra wśród korzeni ciemności [...]
odbite rysy twej twarzy w lustrze tak zapamiętam ciebie w chwilach czasem trudnych byłeś mi podporą pamiętasz budowałeś mi kiedyś fundamenty z moich marzeń nie spełniłam twych próśb byłabym zapomniała i życie twe skończone zgasła martwa świeca w bólu nie wybaczalnym drzew odszedłeś ku zapomnieniu twe dłonie i nogi zmiażdżone nie chce cię takim pamiętać [...]