gdy przychodzi rozpruwa mnie od środka uzewnętrznia mój ból i zaległe zakamarki czarnej duszy odwdzięcza się złem za ujrzane barwy dawnego dnia karze mnie za grzechy innych ciał upokarza i zbliża do ciemnego środka globu tarczą mą twarz w rozlanych czerwieniach żaru piekła które parząc moje dłonie gdy klękam chroniące odbicie lustra opisuje śmierć wskazówką [...]
Attyko piaszczysta skorupo twe oblicze zasłonięte kamiennym dymem zapiskiem nieznanym jesteś szkielecie dawnych kolorów płacie opuszczonych duchów pozostałeś rozbitym globem skałą
wyciskacze łez przygniatają dłonie walcem wymywają niczym potok coraz grubsze ścieżki niżej spadam staczając z góry kamienie czas biegnie nieubłaganie dzień kończy się dniem otula gwiazdy ot jaka szkoda tu siedzę stoję leżę nic nie robiąc nucę w myślach jedna melodia wędruje rozmyślam sto obrazów pamiętam odtwarzam komponuje tworzę pustkę
nie rozumiesz mojej fali aury raniąc godność rzucasz kulki w powietrze dusząc gardło w smutku żal nadchodzi tworzę jestem w samotnych trawach gorczycy wszystkie słowa powiedziane umiem śnic gdy w dłoni piszący detektyw umiem płakać z ogrzanymi powiekami zostań sam a ja w biegu krzyknę odwracając palec poezji
w pośrednikach ścieżki ogrodzonej olbrzymim murem wymywam źrenice wzniesień tęsknoty istniejącej nieświadomie w nozdrzach wilgoć powietrza wyczuwalna strach ogarniający zewsząd zamykam oczy nastaje ciemność błękitna duszące myśli moja obsesja nie chcę być tutaj i z daleka widzę wymyte granice unikalności skręcane pomniki oplata ciemność ściskają moje ciepło niewidzialnością dłońmi śmierci kreteńskie labirynty Minotaura
chcę spać lecz w mej głowie twój głos nie jeszcze nie chcę spać lecz twe oczy we mnie wpatrzone zostań przy mnie w wieczności chcę bezsennym być
zamknij oczy maleńka póki nie wpadniesz w otchłań ognistej przestrzeni ochraniać cię nie mogę w twej karze nie odbywać zapisuję twe słowa w testamencie wymyślone skoczne gierki będąc mnichem w złocie oblepionym zanim wpadniesz nie patrz mi w oczy
dziwną płodnością jestem nasycona a wiążący się z tym ból mnie odstrasza jak gdyby mrożąca krew w żyłach w zlodowaceniach mnie wciąż kuła jak uwolnić swe ciało od pokus jodłowych pacierzy może w rozlanych dniach odbiegać od normy może zdystansować lawendowe posmaki i z jarzębinowych owoców spijać soki i każdego dnia modlić się o prawo [...]
trudności ogarnęły nas zewsząd w swej sile narastają w niekończącej się przestrzeni ściany ogarnia wilgoć nieprzespana noc dręcząca odorem jak odsunąć meble rozpaczy i w pieniężnych kołach odnaleźć ukojenie przez wszystkie czasy pracy dłonie pękają mają wycieńczenie w jednym palcu
układamy kamienie w iskrze przemienienia borzyste postacie składane u stóp kłody jeden ogień promień burza wznosi się w błękitność płynie z podmuchem wiatru czasem zabija w jakich zbrojach winnam czekać w jakiej broni stawiać szeregi w nieczystości przewyższenia w diabelskich stawach
Czas zabić te bezkresne morze Jakby świat miał wybór Jakby mogło ustać jak jeziorna słodycz Tak ja opuszczam te ściany i zmierzam ku spokoju Nie wszystko opisze dla ciebie Nie wszystko oddam z ukrycia Nie będę muskać twych włosów Gdy tego oczekujesz Bo ja nie zmierzam w parze Ja idę sama w niewiedzy I świat [...]
dwa nieba nad głową błyszczą odtłuszczony grafem ciężkości wiodący daleko za kulami wymytych ograniczeń ja daleko na dolnym wzgórzu ty na szybach domku zmarznięta postać prawdziwa pędzlem maluje iskierki słyszę świsty palącego się drewna z lasu obejmującego mnie dookoła tuli mnie w ramionach ciepłych matki pękające ziemskie złoże liści tu umarłe uciekam od budynków zagłady [...]
w otaczających betonach wykreślone słowa w paznokciowym piśmie wpisuję swe imię w zaduchu wychowanych dymów gdzie w zapomnianych dywanach kryję twarz w spoczynku murów idę w twe strony w czystości stąpam ku zieleni zapomnianych zapachów w źrenicach obrazy dawnych korzennych matek
wolność przyjacielem ludzkich głębi oglądalnością dusz podziemi karmiącą myśli zalążkiem w gramach obrazów mentalności w chwilach zachwiania dłoni w ciałach złożonych Boską ręką rozczepionych szukając zagubimy nasze oczy w plagach piasku nieczystości
wśród rozgłosów burzy dźwięków świat tęczowy w białym kolorze mej bluzki wyciągnięte dłonie naprzód swego zrozumienia dotyk budzącego się świtu odgłosy odjeżdżającego pojazdu wybryku naturalnego zaistnienia przewrotnego umysłu w sercu jeden prąd uczuć ciepła ognia niebieskiego mej miłości arturowe jest brzmienie jego głosu w pamięci wciąż rozkłada i nosi po mym ciele dreszcz omdleniem tęsknoty [...]