…pustka która wypeÅ‚nia
ciało wątłe i wypalone
niczym brzoza
pochyla ku ziemi
członki osłabione.
…strach który wypeÅ‚nia
wnętrze okrętu
niegdyÅ› silnego
obecnie pełne
życiowego zamętu.
…miÅ‚ość która przekwita
jak majowy bez
i konwalia biała
zostawiajÄ…c na licu
ślad słonych łez.
…serce zbolaÅ‚e
co tyka nierówno
niczym bomba
w głębi ukryta
lecz na próżno.
Ziemia kręci się bez końca
powtarzajÄ…c siÄ™ bezwolnie
tak i człowiek mimo woli
kręci się mozolnie.
CiÄ…gle szuka i odkrywa
potem traci gdzieÅ› w oddali
wszystko co osiÄ…gnÄ…Å‚ to mu
inni odebrali.
I tak zawsze szukać będzie
póki starczy sił i zdrowia
bo i ziemia będzie zawsze
kręcić się od nowa.
Wierzyć w pośpiech człowieka
któremu droga nie jest daleka
w nieprzymuszonÄ… wolÄ™
ograniczonÄ… kontrolÄ™…
że się uda chociaż późno
i nie wysilasz się na próżno
w karierę złamaną
przyszÅ‚ość nieznanÄ……
w sekret do grobu zabrany
na wieczne milczenie skazany…?
wierzÄ™…
mimo bólu i zdrady
zostawiającej ślady
na duszy i ciele
które mówią niewiele
wierzÄ™…
ale czy sÅ‚usznie…
wierzyć bezdusznie
że ból uÅ›nie…?
sama nie wiem….
Wyciągnęłam szydło
z szuflady wspomnień,
dawnych marzeń pudło
i srebrzysty kamień.
Szczęścia morze całe
Å‚zami doprawione,
troski całkiem małe
i wyolbrzymione.
Å
Serce z lodu
obrasta soplami,
topi się w płaczu
zalane Å‚zami.
Serce ze szkła
szuka odbicia,
okrywa je mgła
podwójnego życia.
Serce z kamienia
rani jak ciernie,
traci wspomnienia
i jest niewierne.
Serce ze skały
dumÄ… siÄ™ unosi,
mając świat cały
o nic nie prosi.
Lecz…
bywa też serce
czyste jak Å‚za,
kocha w udręce
nie czyniąc zła.
Dłoń pomocną mi podajesz
kiedy w mroku siÄ™ potykam
w mej obronie zawsze stajesz
gdy ze strachu siÄ™ zamykam.
Twą miłością mnie budujesz
wspierasz zawsze kiedy trzeba,
swe współczucie okazujesz
dzieląc swój kawałek chleba.
Smutków moich wysłuchujesz
słone łzy z policzka ścierasz,
słowa zawsze dotrzymujesz
drzwi przyszłości mi otwierasz.
To jest miłość doskonała
słowo małe, wartość wielka,
tak potężna jest jak skała
i niewielka jak wody kropelka…
Bądź proszę jak kamień
o który się potykam
tracąc własny cień
bez którego znikam.
Bądź proszę jak niebo
które daje nadzieję
kiedy błądzę niemo
a świat się śmieje.
Bądź proszę jak fala
która mnie dogania
gdy życie się wypala
i nadzieję przysłania.
Bądź proszę milczeniem
jawÄ…, snem i marzeniem
zimnÄ… wodÄ…, ogniem,
mojÄ… myÅ›lÄ… i zÅ‚udzeniem…
…po prostu bÄ…dź.
Starannie myśli poskładałam
układając na półce miłości
żale w plecak spakowałam
by rękę podać wolności.
Na dnie serca schowałam
posklejane wspomnienia
nowy cel życiu nadałam
by spełniać swe marzenia.
Å
Idąc drogą nic nie kryła
a jej suknia w strzępach była,
twarz bez blasku bez pragnienia
oczy bez nadziei cienia.
Zagubiona bardzo była
dużo w domu swym przeżyła,
był tam ojciec który pił
jej nie kochał, bardzo bił.
Już od dawna nie płakała
na to siły już nie miała,
szczęścia nigdy nie doznała
obca była jej pochwała.
Późną porą dnia pewnego
nie żałując już niczego,
kiedy chęć do życia przeszła
do pewnego baru weszła.
Tam znalazła przyjaciela
on jej słuchał on ją wspierał,
z nim spędziła całą noc
otrzymując ciepła moc.
Odkryto dnia pewnego,
że tak noce spędza u każdego,
wkrótce po tym ogłoszono,
że jej ciało znaleziono.
Szybko o niej zapomniano,
na nagrobku napisano:
piękna, młoda lecz zraniona
dziewczyna, na śmierć zrodzona.