Patrzę z nadzieją na cząstkę mej duszy.
Czy potrafię zapanować nad uczuć głębią?
Kazałeś się uśmiechać, nie wiem, do czego.
Kłamstwo jest zawsze kłamstwem.
Wyrządza krzywdę jest niesprawiedliwe.
Ono dzieli ludzi, często jest bolesne.
Jest też obroną przed rozczarowaniem.
Boisz się wszystkiego, co nieznane.
Jednocześnie pragnąc podświadomie.
Patrzysz teraz w inny sposób.
Zamiast dziękować za dar losu.
Niepewność dobro czy zło.
Co gorsze? A może niewiedza.
Strach się powiększa każdego dnia.
Biernie patrzysz i czekasz.
Jak mała roślinka bez wody.
Unikasz prawdy, choć ja wierzę.
Że, kiedyś podniesiesz pięść.
Dasz radę spełnią się marzenia.
Czy będzie wtedy ktoś, kto poda dłoń?
Zostanie ci jeszcze ból nie do zniesienia.
Szloch i rozdarte serce.
Wiersz dodano 27 grudnia 2007
Zobacz wiersze z kategorii do których należy ten wiersz:
Wiersze melancholijne
Dodaj komentarz
Aby napisać komentarz na dany wiersz musisz się zalogować
Kopiowanie tekstów, obrazów i wszelakiej twórczości prezentowanej na minawia.pl bez zgody autora, jest stanowczo zabronione. (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83 z dnia 4 lutego 1994 r.).
Zezwala się jedynie na prezentowanie części utworu nie stanowiącej całości, zawartej w cudzysłowie, z podaniem źródła utworu w postaci klikanego linku.