las nadziei

w przestrzeni dziur liści
widzę białą opokę
przjawu ciepłego słońca
szelestem zostaje rozmazana
wśród zieleni koron

w źródlanym powietrzu odbija się
ojcowska przemoc uzależnienia
gdy matczyne tlenki rozpływają się
ciepłem w mym ciele

serdecznością dużego honoru
oczy spływają do korzeni
po łodygach życia
widzę otulenie zewsząd zimnym betonem
w kaflach zamieniony
brakiem wolności
resztką sił rozbijają

swą niedolą współczesności
raniąc skórną epokę
ogólny pejzaż pędzących pojazdów
rozbija śpiewy lasu
wykrzykując z duszy łzy
współczesnością duszone od zaraz
czasem przygniatane
ojcowskie matczyne zielone korzenie

Podobne wiersze

Światełko nadziei

W naszych sercach radość tryska za klika dni na...

Jak smakują łzy

Ludzka miłość zawodzi serce i dusza zniszczone...

Co myślę o poezji

Poezja to piękno, które rozkwita wśród nas, N...

zapomnienie…

Płynie dolinami strumyk czerwony, Pełen krwi s...

Wybacz

Bojaźliwość W Pozbawieniu Nadziei Ciężarem Zr...

W ciszy