Wiersze

Wiele razy bił już wtedy
Gdy nie było tej potrzeby

Gdy człowiek wreszcie szczęśliwy
Miał dla kogo żyć na ziemi
Zegar śmierci niecierpliwy
Wybił i go w proch zamienił.

I dlatego mnie niepokój stale gnębi
Choć szczęśliwa jestem, to lęk czuję w głębi

Nawiedza nieraz mój sen
Z kosą w ręku śmierć w kapturze
Co pod szatą zegar chowa
On zabije, ja to wiem
Tak już ma w swojej naturze
Czy to będzie noc czy dzień
Gdy najmniej będę gotowa

Ogrom wszystkich zalet świata
W moment śmierć jak miotłą zmiata

Wiem, że może po mnie przyjść w każdej godzinie
Wiem, że mogę nie doczekać choćby lata
Bo życie zbyt prędko płynie

Dech przyśpiesza, gdy pomyślę
Że już nigdy nie zobaczę
Starszej siostry, gdy się śmieje
Ani młodszej, która płacze

Że nigdy życzeń nie wyślę
Na sto pierwsze urodziny
Babci, która ma nadzieję
Że się w niebie zobaczymy

Że nie ujrzę więcej domu
W którym znam wszystkie sekrety
Gdzie się przecież wychowałam
Gdzie kształciłam swe zalety

Że nie powiem już nikomu
Jak go bardzo nie znosiłam
Lub jak mocno go kochałam
Choć mu tego nie mówiłam

Że nie ujrzę nigdy więcej blasku słońca
Nie poczuję w ustach smaku gorzkiej kawy
Tak zamartwiam się bez końca
Męczarnią są te obawy

Abym mogła służyć ludziom w ich potrzebach
Boże, pozwól pozałatwiać wszystkie sprawy
Zanim poślesz mnie do piekła albo nieba.

---

Wiersz dodano 27 lipca 2010
Zobacz wiersze z kategorii do których należy ten wiersz:
Wiersze o śmierci

Komentarz do wiersza “Przekleństwo niepokoju”

Dodaj komentarz

Aby napisać komentarz na dany wiersz musisz się zalogować

Kopiowanie tekstów, obrazów i wszelakiej twórczości prezentowanej na minawia.pl bez zgody autora, jest stanowczo zabronione. (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83 z dnia 4 lutego 1994 r.).

Zezwala się jedynie na prezentowanie części utworu nie stanowiącej całości, zawartej w cudzysłowie, z podaniem źródła utworu w postaci klikanego linku.