Opuścił mój dom ostatni grzech zabrał ze sobą niemoralność
Krzyknął mi w twarz ostatnie „precz” i walkę ze światem zaczął…
Wyrwał me serce..kłamstwo je ma…odda gdy śmierć poprosi, oczy me anioł poniósł w dal….śmiech głuchy w progach gości…
Bóg list ostani wysłał mi…..napisał że nie mogę walczyć o siebie…o swe sny, bo już inną dla mnie wybrał drogę
Więc zatopiłam ostatnie chwile i kolebkę chorych wspomnień oddałam w łaskę Bożych dni…bo sama..cóż ja pocznę…..
Wiersz dodano 6 lipca 2007
Zobacz wiersze z kategorii do których należy ten wiersz:
Wiersze o życiu nad życie, Wiersze obojętne
4 Komentarze do wiersza “Przeznaczenie”
Dodaj komentarz
Aby napisać komentarz na dany wiersz musisz się zalogować
Kopiowanie tekstów, obrazów i wszelakiej twórczości prezentowanej na minawia.pl bez zgody autora, jest stanowczo zabronione. (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83 z dnia 4 lutego 1994 r.).
Zezwala się jedynie na prezentowanie części utworu nie stanowiącej całości, zawartej w cudzysłowie, z podaniem źródła utworu w postaci klikanego linku.
Powiem iż dreszcze mnie przechodziły jak czytałem ten wiersz^^ nie wiem czy dobrze interpretuje ale jest w nim coś takiego z zwątpienia…Pozdrawiam i dziekuje :*
A cio do moich wierszy tio czesc owszem są osobiste(już mi ktoś to mówił)ale mam także taki które nie są i nie dlugo je zamieszcze^^
…hehe zabraklo mi słów:P ale te dreszcze tio peweni z zimna były:P a Twoje wiersze nie są negatywne:D lecz podoba mi się Twoja poezja… pozdrawiam:*
Samo życie…trudno powracać do normalności(znak zapytania…bo kazy inaczej ta normalnoć widzi) po „niemoralnym” grzeszeniu. Wiersz pełen metafor, dobrze oddaje poczucie zagubienia…pozdrawiam Artur:)