poczułam we włosach wiatr
zakręcił mną dookoła
pokolorował policzki
ukoił moje skołatane nerwy
w rozmarzonych oczach
błyszczy fascynacja
niekłamana radość
pod powiekami marzenia
pożar zmysłów siły zatracenia
wiatr i słońce pieści
zaprosiłaś mnie do tańca
spojrzeniem, uśmiechem
rozbudziłeś moje tęsknoty
swoim ciepłym oddechem
jesteś jak najczulszy kochanek
który słodko zniewala
którego czekam pragnę…
Wiersz dodano 24 października 2009
Zobacz wiersze z kategorii do których należy ten wiersz:
Wiersze melancholijne
3 Komentarze do wiersza “PRZYJACIEL WIATR”
Dodaj komentarz
Aby napisać komentarz na dany wiersz musisz się zalogować
Kopiowanie tekstów, obrazów i wszelakiej twórczości prezentowanej na minawia.pl bez zgody autora, jest stanowczo zabronione. (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83 z dnia 4 lutego 1994 r.).
Zezwala się jedynie na prezentowanie części utworu nie stanowiącej całości, zawartej w cudzysłowie, z podaniem źródła utworu w postaci klikanego linku.
W/g mnie „Wiatr” to złe skojarzenie dla partnera, towarzysza, przyjaciela…bo jaki jest wiatr wiadomo.
Niemniej gdyby nawet tak jak opisane w wierszu miało to być chwilowe omotanie, zauroczenie, fascynacje pieszczoty….to dla takich chwil warto żyć i czekać.
Wiersz wyraża bezpośredni kontakt/przebywanie, pełne zrozumienie i zmysłów zaspokojenie, a to jest najważniejsze.
Bo gdy już jesteś, bądź dla niej, bądź czuły i „bądź obecny”…
;
I cyt.
„…bo męska rzecz być daleko
a kobieta wiernie czeka…”
A.Majewska
Magnolio,piękny miersz. Pozdrawiam:)
Magnolio ,jestem dyslektykiem ,nie miersz tylko wiersz miałem na myśli.Przepraszam:)