Wiersze

Rozlałam dziś kawę. Na stół, na podłogę…

Brązowy płyn, popłynął niechcący

Rozlałam dziś życie, bez ciebie przy tobie

Ściemniłam światło, sączące się w słońcu

—

Zasycha, brunatna lepiąca się słodycz

Zmarnowana szansa, ni wypić ni zjeść…

I co ja mam zrobić? Proszę cie powiedz

Z mlekiem było prościej, a tu? Pusty śmiech

—

Nie umiem. Ta kawa, jest dla mnie za trudna

Zostawić? Lecz czy to w porządku?

Żeby tak czekała do zimy, do grudnia…

Nie da się tu zrobić, żadnego wyjątku?

—

Widzisz z tym mlekiem, to było inaczej

Dorosli sprzatali, robili to za mnie

Tak ciężko połapać się wśród tylu znaczeń

Tak trudno uprzątnąć, by znów było ładnie

—

A tu już cholera, trzy muchy sie trzepią

Zaraz będzie czwarta, może nawet ty?

I słowa układne, miast płynąć się lepią

I w kawę rozlaną skapują dwie łzy

—

Rozdarłam dziś bluzke i kto mi ją zszyje?

Zniszczyłam dwa serca, co lgnęły bez granic

Czy to jest w porządku? Czy to tak sie żyje?

Do diabła z tym życiem, to wszystko jest na nic

---

Wiersz dodano 2 października 2007
Zobacz wiersze z kategorii do których należy ten wiersz:
Wiersze o życiu nad życie

Komentarz do wiersza “Rozlana kawa”

Dodaj komentarz

Aby napisać komentarz na dany wiersz musisz się zalogować

Kopiowanie tekstów, obrazów i wszelakiej twórczości prezentowanej na minawia.pl bez zgody autora, jest stanowczo zabronione. (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83 z dnia 4 lutego 1994 r.).

Zezwala się jedynie na prezentowanie części utworu nie stanowiącej całości, zawartej w cudzysłowie, z podaniem źródła utworu w postaci klikanego linku.