Poezjo!, Muzo!,
natchnionych matko
sztuko wspaniała, umiłowana
wśród słów cudownych i wyszukanych
twa postać wdzięczna strojnie ubrana
mieszkanie twoje za kręgiem tęczy
drogę do niego uśmiechy mierzą
zazdrośnie strzeżesz marzeń tajemnic
ci co nie czują tam nie dobieżą
zwątpił dziś w ciebie zwodniczy świat
zdradzieccy ludzie już zapomnieli
jak wiłaś barwny bukiet wśród traw
z wiatrem biegałaś wśród sadów, kniei
różowe szkiełko na szklane oko
pozamieniali, bo się ziściło
marzenie dawnych minionych lat
co filozofom niegdyś się śniło…
i niczym dziwkę obdarli z szat
niwecząc cnoty i gwałcąc siłą
zapominając czym wstyd i twarz
w strzępach znajdując co pięknem było
dzisiaj instrukcje wierszami zowią
ranią bezduszną słowa prostotą
zabija ciebie żelazny absurd
gnębi do bólu techno brzydota
***
Czyż nie ironią losu to jest
że pasierbica twoje ma imię
dzieci twe krukom teraz podobne
chowają głowy trochę wstydliwie
patrząc jak trup twój sępom pokarmem
ich szpetne cielsko szczątki twe skrywa
chmury upiornie milczą i łkają
a niebo ściele czerń rozpaczliwa
…
Cierpienie,
rozpacz widok ten rodzi
mglista nadzieja,
świtu ni śladu…
Wiersz dodano 29 lipca 2009
Zobacz wiersze z kategorii do których należy ten wiersz:
Wiersze dramatyczne, Wiersze o fantastyce
4 Komentarze do wiersza “S.O.S dla Poezji”
Dodaj komentarz
Aby napisać komentarz na dany wiersz musisz się zalogować
Kopiowanie tekstów, obrazów i wszelakiej twórczości prezentowanej na minawia.pl bez zgody autora, jest stanowczo zabronione. (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83 z dnia 4 lutego 1994 r.).
Zezwala się jedynie na prezentowanie części utworu nie stanowiącej całości, zawartej w cudzysłowie, z podaniem źródła utworu w postaci klikanego linku.
Piękna inwokacja w obronie poezji pisanej sercem, duszą całą, naszym czuciem wszystkich zmysłów i rozumem odbierana.
Och, jak boli czytanie takich słów
„Cierpienie,
rozpacz widok ten rodzi
ginie nadzieja,
świtu ni śladu ”
Nadzieja nie zginie dopóty,
dopóki wytrwamy w tworzeniu sercem.
Dajemy cząstkę siebie tu i to jest piękne ty dajesz tysiące myśli,one kłębią się w Twojej głowie…życie z fantazja to nic złego.Lubię Twoje wiersze czytać raz zapraszasz o zmroku aby dotrzymać ci kroku,to znowu burza namietności szaleje. Do szczęścia tak mało trzeba ale o tym wiesz .
Na początek, pozwoliłem sobie nanieść kilka poprawek i usunąłem niedopatrzenie w tym penegiryku.
Inwokacja również ładnie brzmi…dziękuję (Minawia).
Zdaję sobie sprawę jak „rani” ten tekst i nie to było początkowo moim zamierzeniem.
Ale po kilku zwrotkach zjechało z tonu no i tak to już wyszło.
Poniekąd taka jest prawda, choć niekoniecznie tak musi być…skończyć się.
Dlatego myślę nawet, że napiszę podobny tematycznie drugi wiersz z optymistycznym zakończeniem…ale nie obiecuje.
;
Dziękuję Wam obu serdecznie za przeczytanie, i wsparcie dobrym słowem.
Wiem jak bardzo razi ten wiersz osoby piszące poezję, bo nie widzą jaj one w takiej roli, lecz wiersz ten ma pobudzić sumienia głównie tych którzy zapomnieli się i wiersze/poezja znaczą dla nich tyle co; zagadki, zabawy słowem, prowokacje, słowne wybryki…i są bardziej grafomanią niż źródłem wyrażania nastrojów, uczuć i szczerych/nieskrępowanych myśli.
Takie jest moje zdanie, ale też nikogo do zmiany nie zmuszam.
W świecie wierszy wszystko się przydaje, i ma swoją wartość, również to co „chwyta”/bawi.
Tak czy owak każdy sam sobie musi odpowiedzieć na pytanie, czym dla niego jest Poezja, bo bez tego nie wyjdzie poza własne podwórko.
Ty wiesz już co myślę :)