wciąż szukamy kwiatu paproci
minęło już więcej
niż tysiąc i jedna nocy
bajka za bajką się snuje
wije jak nić z kłębka
a my skazani na siebie
w samotnym czasie, czasie samotności
w samotności do końca udręka
czujesz moje myśli
spływają po twoim policzku
myśli spływają
namacalnym dotykiem
wzrokiem głaszczę fotografię
ożywiam ustami, ustami ożywiam
fale fale fale
przenikają przestrzeń
łączą nas z nami
drobinka za drobinką
pyłem kosmicznym opada
my Boże dzieci ofiarą
ofiarą miłości ołtarza
Wiersz dodano 9 października 2009
Zobacz wiersze z kategorii do których należy ten wiersz:
Wiersze melancholijne, Wiersze o miłości
3 Komentarze do wiersza “Samotność ofiary”
Dodaj komentarz
Aby napisać komentarz na dany wiersz musisz się zalogować
Kopiowanie tekstów, obrazów i wszelakiej twórczości prezentowanej na minawia.pl bez zgody autora, jest stanowczo zabronione. (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83 z dnia 4 lutego 1994 r.).
Zezwala się jedynie na prezentowanie części utworu nie stanowiącej całości, zawartej w cudzysłowie, z podaniem źródła utworu w postaci klikanego linku.
Nutkę smutku i tęsknoty przelałaś do tego wiersza. Pozdrawiam :)
…tak jest jak za dużo bajek się czyta/ło, pozostają marzenia o królewiczu lub o królewnie…;)
co dalej? nie skomentuję
niech każdy sam wyczuje.
Czytałem ten wiersz słuchając piosenki
I.Jarockiej „Niech płoną nasze dni”, co wprowadziło mnie w romantyczny, rozmarzony nastrój.
A treść wiersza stała się;
1. wyrażeniem tęsknoty za minionym szczęściem, gdy minęło tyle…/zbyt wiele samotnych dni.
2. Tymczasem, życie niczym bajka snuje coraz to nowe wątki, lecz to wszystko wypełnia jedynie samotność która stała się udręką.
3. niejednokrotnie pojawiają się łzy gdy myśli i wspomnienia kierują się w stronę fotografii sprzed lat, a usta ożywiają to co było niegdyś realne.
4. Powracają wspomnienia, niczym fale przypływu które łączą oba tak odległe brzegi.
5. Czym/kim jesteśmy my dzieci Boże w tym kosmicznym ogromie?…
Odp. Pyłkiem tylko, a nawet mniej.
Miłość jest tym co wszystko łączy, a zarazem staje się ofiarą poświeceń.
;
W ten sposób, analizując i lekko rozmijając się z prawdą skomentowałem ten wiersz, który wyraża pragnienie spotkania się gdzieś…, kiedyś… w niebie.
Bardzo ładny, szczery i autentyczny.