Nic nie będzie między nami
choćby rzeka zawróciła
drugim razem dwojga pławiąc
gdzieś po brzegach rozrzuciła
ten przypadek przesądzony
dla nas tylko krótkie chwile
te co tworzą Świat cudowny
marzeń pięknych słów motyle
Odkryjemy dusze swoje
pośród chwili uniesienia
poszukamy wspólnych źródeł
serc jedności zrozumienia
fascynacją pochłonięci
dłonie swoje zapleciemy
przytulając strun myślami
sytuacje wymyślimy
aby zagrać tę melodię
co anielska i różowa
telepatii nić pajęcza
łączy myśli, drąży w głowach
i krzesiwem płomień wznieca
iskry blaskiem kolorowym
napełniając nasze serca
żarem wielkim – rubinowym
***
ogrzejemy się tym ciepłem
szczęściem które bliskie nam
lecz nie dane nigdy będzie
spotkać się u nieba bram…
Wiersz dodano 7 listopada 2009
Zobacz wiersze z kategorii do których należy ten wiersz:
Wiersze o miłości
5 Komentarze do wiersza “Szczęście jak trzynaście…”
Dodaj komentarz
Aby napisać komentarz na dany wiersz musisz się zalogować
Kopiowanie tekstów, obrazów i wszelakiej twórczości prezentowanej na minawia.pl bez zgody autora, jest stanowczo zabronione. (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83 z dnia 4 lutego 1994 r.).
Zezwala się jedynie na prezentowanie części utworu nie stanowiącej całości, zawartej w cudzysłowie, z podaniem źródła utworu w postaci klikanego linku.
Dlaczego ? Lepiej jest kochać i później żałować niż żałować, że się nie kochało gdy można było.
Ten wiersz jest o innej miłości, nie tej cielesnej, o której myśli Bogdan, jest to wiersz o miłości dusz. One odnalazły się w świecie wirtualu, czują siebie tak samo, swoimi pragnieniami, są sobie ( po prostu) bliskie. Taka miłość podobna do platonicznej , urozmaica, upiększa czasami spojrzenie na świat, nie spełniona w sensie dotykalności jest inspiracją do tworzenia dzieł ( niestety …tylko, a może…aż )
Tak czy owak miłość jest najważniejsza, a czy cielesna czy platoniczna to jedynie wywołuje różne skutki…
(mimawia) jest najbliższa prawdy i przesłania wyrażonego w wierszu.
Można czasami pokochać kogoś nie widząc a jedynie czując wzajemne myśli i zrozumienie.
Takie niestety są dzisiejsze realia, i podobne dylematy.
Tytuł można interpretować jako;
„Szczęście jak pech-/cholera!/”…i nie poradzisz.
A życie tylko jedno.
:)
Chcę kochać i kochać będę.
Chcę śmiać się i śmiać się będę.
Miłość zaczyna się wtedy, kiedy szczęście drugiej osoby staje się najważniejsze.
Tak często ludziom zdarza się uzależniać swoje poczucie szczęścia i satysfakcji z życia od czegoś zewnętrznego. Zakładają, że potrzebują czegoś wyjątkowego, aby poczuć się
szczęśliwymi – a gdy to osiągną, ich szczęście zwykle okazuje się krótkie i ulotne,wiersz wyczerpujący ale ztym spotkaniem u bramnigdy nie wiadomo hehe.
Szukalam Ciebie w nowych wierszach, wrocilam do trzynastkowego szczescia.
Czekam na wiecej wierszy o tematyce milosci. Milosc jest najistotniejsza w naszym istnieniu :)POZDRAWIAM Elzbieta