Wciąga cię upadek bezsilność i otchłań
martwe i zniszczone sączysz jak krew miasta
a złudna nadzieja jest twoim bożyszczem
wszystkim jest dla ciebie ten popiół i diament
co dzień śnisz o pustce żyjesz śmierci cieniem
to niczym choroba lęk w twym sercu wznieca
tak bezradnie patrzysz na swe przemijanie
a grzech trawi wszystko co miałeś ważnego
odrzuciłeś skrzydła, zagrzebałeś różę
przegrała twa pamięć wzrok sokoli tracąc
teraz skrywa tylko butwiejące myśli
co drążą wspomnienia ból zadając tylko…
Wiersz dodano 27 października 2009
Zobacz wiersze z kategorii do których należy ten wiersz:
Wiersze dramatyczne
6 Komentarze do wiersza “Ułuda…”
Dodaj komentarz
Aby napisać komentarz na dany wiersz musisz się zalogować
Kopiowanie tekstów, obrazów i wszelakiej twórczości prezentowanej na minawia.pl bez zgody autora, jest stanowczo zabronione. (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83 z dnia 4 lutego 1994 r.).
Zezwala się jedynie na prezentowanie części utworu nie stanowiącej całości, zawartej w cudzysłowie, z podaniem źródła utworu w postaci klikanego linku.
Muszę przyznać piękny wiersz,jestem pod wrażeniwm ,nie potrafiłbym takiego napisać. Mój sposób postrzegania i myślenia jest inny.Wiem,że to tylko wiersz ale w każdym wierszu,zostawiamy jakiś ślad naszych przemyśleń. Pozdrawiam:)
Bardzo smutny wręcz frustrucjący wiersz.
Smutny a zarazem tak prawdziwy ,odzwierciedlający cierpiącą duszę.Smutno mi się zrobiło po jego przeczytaniu jest dla mnie za prawdziwy za dużo w nim bólu szczerych emocji .Pięknie napisany ale …ja osobiście jestem za wrażliwa na tego rodzaju prawdę.
pozdrawiam :)
Ach, achchchch…czy słyszysz jak wzdycham, bardzo, bardzo smutno. Jak ty to robisz, że tak potrafisz zarazić smutkiem.
Wrażenie dziwne mam po przeczytaniu… rzeczywiście smutny, gorzyki, te skrzydła odrzucone jakby anioła, który zgrzeszył i sam sobie winien. nie nastroił mnie pozytywnie… wiem nie powinien, nie musiał. Doszukuję się rymów (które bardzo lubię) i pięknie by było gdybyś zechciał odnieść się do nich. Ciekawa jestem tego.
(Barbara),Ojej!, że też musiałaś trafić akurat na właśnie ten.
To jak jeden z niewielu – biały i w dodatku napisany w gorączce. Serio!
Wyraża brak wiary w siebie, swoje siły i umiejętności.
Taka, marność nad marnościami.
;)
(minawia)…ja i smutek?…zwłaszcza teraz?
:)
(frytka), nie przejmuj się tak, to tylko wiersz. Olać to, i taką prawdę!
Na pocieszenie powiem ci że bywa gorzej.
:)
(szczepionka) -przyjacielu, miło mi że tobie się podoba.
Jedynie ty znasz się na tym co dobre.
:)
Smutne wiersze wprowadzają nastroje i takie też sa lubiane przecież smutek nawet przez chwile kroczy znami każdego dnia,smutek będzie zawsze chcemy tego czy nie.
Gabriele d’Annunzio
Dobrze wiedział, że miłość przynosi ludziom najgłębszy smutek, jako że jest najwyższym wysiłkiem, na jaki człowiek się porywa, aby wyjść z samotności. A mimo to dążył do miłości w nieustępliwym uniesieniu.