Jestem już tylko duchem,
marnym ciała druhem,
który bezszelestnie się unosi
i o iskrę życia rozpaczliwie prosi.
Usłyszcie wołanie swojego brata
umarłego i wyschniętego kwiatu,
którego więzi stalowa krata
i nie pozwala powiedzieć nic światu.
Krata zbudowana z podłości człowieka,
jego ignorancji i braku litości
dla brata co na łaskę czeka,
dotkniętego pustką i brakiem miłości.
Czekam i wołam każdego z kolei
matkę, ojca i przyjaciół moich
czarnych postaci kryjących się w bieli
udających miłość i kompanów swoich.
Ludzie myślą tylko o sobie…
O panie, ja wznoszę ręce tylko ku tobie
bo jesteś jedyny co myśli o mojej osobie.
Wiersz dodano 22 listopada 2010
Zobacz wiersze z kategorii do których należy ten wiersz:
Wiersze mroczne
6 Komentarze do wiersza “Widmo”
Dodaj komentarz
Aby napisać komentarz na dany wiersz musisz się zalogować
Kopiowanie tekstów, obrazów i wszelakiej twórczości prezentowanej na minawia.pl bez zgody autora, jest stanowczo zabronione. (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83 z dnia 4 lutego 1994 r.).
Zezwala się jedynie na prezentowanie części utworu nie stanowiącej całości, zawartej w cudzysłowie, z podaniem źródła utworu w postaci klikanego linku.
INTRYGUJĄCE…Jestem pod dużym wrażeniem…Niesamowite, gdyż przypomniał mi się Edward STACHURA – mój ulubiony poeta….Podobnie piszesz czyli niesamowicie…A oto Jego mój ulubiony fragment wiersza…” Tylko daj mu czas
Daj czasowi czas.
I zwól czarnym potoczyć się chmurom
Po tobie, przez ciebie i między ustami,
I oto przychodzi, nowy dzień,
One już daleko, daleko za górami!
Tylko daj mu czas,”
Smutne.
Być samotnym i nie móc liczyć na nikogo. Wiara w takich momentach fakt, jest błogosławieństwem. Ale…
Jeżeli nie spróbujesz wyrwać się jakoś zza tych „krat” to chyba nie powinieneś mieć pretensji do całego świata. Między innymi po to stąpamy po ziemi abyśmy mogli to wszystko zmieniać. Sama wiara nie wystarczy, musimy coś jeszcze zrobić.
Ogólnie rzecz biorąc wiersz przyjemny w czytaniu. Z jednej strony wywołuje smutek, gdyż z sytuacją w twoim wierszu spotykamy się właściwie na co dzień. Z drugiej jednak strony jestem zła na podmiot liryczny właśnie za nie podejmowanie walki. No i warto pamiętać, że choć wszystko wydaje się beznadziejne, to nie tylko Bóg może ci pomóc. Są ludzie, jestem prawie pewna, że nawet blisko każdego z nas, którzy wyciągną do nas rękę gdy będziemy w dołku czy potrzebie. Trzeba się tylko dobrze rozejrzeć.
Ogólnie wiersz przyjemnie się czyta. Czekam na następne. Mam nadzieję, że się doczekam trochę prędzej niż ostatnio :D
P.S. Wiem, że miałam zostawić dłuugi komentarz, ale znów nie mam jakoś weny.
„O panie, ja wznoszę ręce tylko ku tobie
bo jesteś jedyny co myśli o mojej osobie.”
co myśli…zmienić na : który myśli
monolog pełen goryczy
dobrze, że mnie nie dotyczy
nie musi się też powtarzać u peela
bywa czasami taka jedna chwila,
że nagle wokoło mrok
czernią przysłania wzrok
a serce głęboko drzemie
budzisz go nadaremnie
i wtedy…
ogarnia trwoga
w każdym widzi się wroga
lecz nie jest jeszcze tak źle
gdy pozostał nam Bóg
na pewno ześle anioła
który przeprowadzi przez ten mroczności próg
słońce znów zaświeci
a bliźni będą życzliwi jak niewinne dzieci
Do kola…Mślisz, że ból uświadomiony przestaje być dokuczliwy? „jaki ból sprawia uświadomienie sobie nicości i błahości celu naszych oczekiwań, gdy zostają wreszcie spełnione! Lepiej jest jest czekać, spodziewając się rzeczy nieosiągalnych nawet, niż mieć wiedzę, że się posiada nikły zaledwie cień dawnych pragnień”
Do kola…Bla bla ble…Jasne, że nie zrozumiem Cię…(tak jak Ty nie pojmiesz mnie}:)) Najpierw musiałabym znać – osobę, która ma co dzień inne zdanie..A może z Tobą jest tak, iż możesz stracić wszystko… Oprócz swego ego…:))
Ego to aż trzy litery… A to że kochasz pisać w to nie wątpię…Bo facet może” stracić wszystko ale nie swoje pasje” I fajnie byłoby mieć uprawnienia na przyszłość:)))