Ci, którzy wiedzą co to strach, Dość często toną we łzach. Choć wydaje nam się, że to nic, Uczestniczymy w tym jako widz. Tym ludziom przysparza to tyle cierpienia, Czasem boją się nawet westchnienia. Nigdy nie myślałam o tym w ten sposób. Nigdy nie chciałam podzielić ich losów.
Idzie globalne ocieplenie to dla nas hiobowe wieści pewnie w tych słowach magicznych jakieś piekło się mieści
czym są łzy gdy spływają po mych policzkach spragnione otrzyj je każda wbija się w me serce zmieniając w kamień leżący na brzegu rzeki trącany prądami wspomnień niknę we mgle przebija mnie gęstą pustką wymyślone podchody ciemności oczekując jego cienia w mych źrenicach iskra puste dłonie me cierpienie
dlaczego jednakową miłością nie darzymy swe dzieci jednemu pomniki stawiamy a później z bankructwa na same dno spadamy to co piękne nie zawsze czyste dobre a te dzieciny odtrącone zdeptane przez grzmiące instancje błądzą po świecie same nie płaczą nad biegiem czasu zmierzają ku celu walczą z losem niezmiennym wypełniając opustoszałe serca
.
on a warkoczykiem w dłoni szuka swej dzieciny w szatach tysiąca dusz pokonanych niknie w cieniach obozu ruiny oplatają go zewsząd nie patrzę, chylę wzrok wszystko co ogniem uchodzi w woni kanibalskie rozgoryczenia spokój- zagazowany śmiertelnym blacharstwem zmyty mydłem skóry Matko śmierci-morderczyni twa dziecina stopiona,uduszona już dawno w stosach obłąkana na drabinie wysokości uciekaj! nie [...]
Ludzkie życie kręci się W koło jednej tylko rzeczy Miłość – która skarbem jest Miłość – która świat niweczy Zawsze, kiedy było źle Mogłam zwrócić się do niego On był zawsze niczym cień Który chronił mnie od złego Jak odpowiedź na to brzmi Jakie tego są przyczyny Że najukochańszych swych Niczym wrogów kaleczymy? Stanął dęba [...]
Upadam, topię się, wciąż głębiej i bezpowrotnie Dławię się, młócę ciałem wodę która ciężarem przygniata, zapadam się wciąż głębiej w czeluści oceanu Krzyczę, wołam, niech ktoś mnie uratuje, lub zabije teraz Wyciągam dłoń z nadzieją, wzywam kogoś, na próżno Jedyny mój grzech zabicie człowieka głęboki był mój ból lecz dziś zrobiłabym to samo wydrzyj to, [...]
Widziałeś mury przeciwności Nawet, gdy nie znałeś mojego imienia A jednak wciąż tkwiłeś w pewności Że nawet najgrubszy mur jest do zburzenia By nigdy cię sobą nie zranić Nosiłam na twarzy przeróżne zasłony Mój widok był przez to nieznany Twym oczom nieszczęsną miłością zamglonym Przepraszam, jeżeli myślałeś Że w mojej osobie ideał jaśnieje Przepraszam, jeśli [...]
trudności ogarnęły nas zewsząd w swej sile narastają w niekończącej się przestrzeni ściany ogarnia wilgoć nieprzespana noc dręcząca odorem jak odsunąć meble rozpaczy i w pieniężnych kołach odnaleźć ukojenie przez wszystkie czasy pracy dłonie pękają mają wycieńczenie w jednym palcu
W zamku hula smutek wilgoć przenika mury wrzask ciszy rozbrzmiewa głuchym echem rozpaczy ziemia pochłania smutki umierało tu wszelkie zło czas dla tego miejsca nie istnieje dom śmierci, dolina gorzkich łez przeklęta na wieki wzgórza usłane zwłokami strumienie krwi oblewały tą ziemię zanim ogień pochłoną ich ciała gniły pod twierdzą dzikie zwierzęta rozszarpywały ich zwłoki [...]
Samotność i niemoc, niechciani synowie Plotą się po ścianach upadłej sypialni Wampiry krwi żądne, natręci nachalni Mózg bije godziny w rozpalonej głowie Młotem serce wali do nieba na trwogę Bezsenność krwiożercza na troski poluje W uszach wrzawę wznieca, spoczynek rujnuje Na nic moje prośby i modły przed Bogiem Zalękniony wstaję by dźwignąć cierpienie Powieki z [...]
Tak łatwo znienawidzić zakpić gorzej przebaczyć wyrozumiałość… dla ciebie obca tak jak ja nie znasz mnie, a osądzać chcesz nigdy nie chciałam byś mnie spotkał pokochał mi było dobrze samej a teraz cierpię ironizujesz krzywo patrzysz a potem przepraszasz żałujesz i zaczynasz od nowa ranić
bezgraniczna udręka rozpaczliwe błaganie smutne oczy twarz we łzach spazmatyczne łkanie przyspieszony oddech proste cięcie metaliczny krwi smak z afektem zbrodnia popełniona wokół mnie kałuża krwi łez ślad histeryczny śmiech wściekły płacz pod płaszczykiem uprzejmości pod maską normalności prawdziwa twarz, ukrywana przed ludźmi od wielu lat
Kiedyś przyrzekłam drzewu pod moim domem, że będę kimś, że będę… marzyć, wierzyć, kochać, śnić, wielbić… że moja droga będzie inna inna niż ścieżynka wąska niż polna dróżka, którą drepcze mój ojciec niż alejka, którą czołga się moja matka, że będzie to moja droga. Będę o nią dbała, pójdę nią sama, lecz ogromnie silna… i [...]