Tęsknoto gdy wchodzisz smutkiem wypełnia się serce.. Może i jesteś potrzebna, melancholię roztaczasz, a serce szuka miłości i tęskno do tego wraca. Chce w sobie poczuć radość po brzegi nią wypełnić, dać upust swym pragnieniom namiętnością napełnić. By w oczach iskry były i uśmiech się pojawił, gdy tylko będziesz chciała to wszystko możesz sprawić. Wystarczy [...]
Przyszła samotność zapukała, prawie łzy w oczach miała i powiedziała ze potrzebuje trochę odpocząć, bo źle się czuje. Chce zebrać myśli porozrzucane, no i posklejać to co złamane. A że trafiła na taką chwilę gdzie smutku w sercu było aż tyle, że ją wpuściło,nie namyślając miejsce ciepłe u siebie dając. Na początku było przyjemnie tak [...]
dotykam twojej dłoni gorącym marzeniem wsłuchując się w melodię serca w cichutkie nieśmiałe jej tchnienie czy to łza srebrzysta strunę trąciła i brzmienie tęsknoty przesłała do ciebie chociaż tak mała kropla głośnym echem serce obudziła powracając dotykiem duszy miękkością ciepła tak bardzo blisko szept usłyszałam kocham ciebie
Gdy zbieram myśli swoje i układam w słowa, otwieram się do ludzi sercem bywa rozmowa. I wiersz z niego powstaje w rymy się układa, jak dwaj przyjaciele serce z rozumem gada. Pomaga mi zrozumieć, co we mnie dzieje się, choć samotność króluje to lepiej czuje się.
kiedyś czas miał dźwięk, było nim tykanie zegara, które mówiło nam, że każda chwila jest niepowtarzalna i ważna i choć dźwięk tych upływających minut pozornie był taki sam, dźwięk ten towarzyszył nam wszędzie i był metronomem naszych dni kiedy myślę o swoim dzieciństwie przychodzi mi na myśl dźwięk zegara, który stał na kredensie w mieszkaniu [...]
„Jednego serca! Tak mało mi trzeba… A jednak widzę, że żądam zbyt wiele!” (Adam Asnyk) strugi deszczu żłobią bruzdy w glinie lśnią mokre kamienie smutno mi smutno samotnej dziewczynie wiatr tapla liście w jesiennym błocie układasz mozaiki smutno ci smutno w tej twojej robocie samotne myśli mokną na deszczu na rzęsach mokry włos smutno nam [...]
Z deszczu wyłonił się człowiek w szarym płaszczu pod szarym parasolem przystanął cichutko westchnął i znów zniknął w deszczu szary człowiek
Budowałam na piasku Tworzyłam bajeczny świat moich marzeń Jeden nieostrożny podmuch wiatru i wszystko zniknęło…
Kiedyś była różą. Zauroczony do swojego ogrodu przesadził. Pachniała i kwitła. W pochmurne dni kuliła płatki, ogrzewał ją swoim uśmiechem. Wciąż była serca królową. Nadeszła jesień. Chłodny wiatr obnażał z dnia na dzień. Urodę traciła. Goła na mrozie nie miała siły rozkwitnąć z wiosną. Zamarzła. Inne kwiaty, sezonowe, kwitną dla niego.
To moj pierwszy tomik zrobiony przeze mnie , natomiast oprawy moich wierszy dokonala stronka marhan. http://www.blurb.com/bookstore/invited/2102985/9c2e7e96ac92676e07b031855e78b861ec51f415?ce=blurb_ew&utm_source=widget
z cyklu: purpury jesieni Zerwałeś ze mnie suknię zieloną, zgrabnie uszytą na moją miarę. Różą czerwoną z przodu zdobioną, z kroplami rosy, uroku darem. Spadła sukienka pod twoje nogi na brudną ziemię, w błota kałuże. Los zdać się musiał być tak złowrogim, zycia w zieleni nie chciał wydłużyć. Nagle straciła kolor nadziei, błoto pokryło [...]
z cyklu: wzloty i upadki Wiesz? U mnie wiosna pachnąca zielenią, kolorowym kwiatem… Woda niebieska od słońca mieni się i lśni szkarłatem. Na niej kaczki i łabędzie z podniesioną czarną szyją. Uczta jakaś u nich będzie, bo dokładnie piórka myją. Altankę pamiętasz miły? Róże zakwitły czerwone, pączki nowe wypuściły… Płot opasały welonem. A [...]
z cyklu: Purpury jesieni Do twarzy jej było w tym pięknym kolorze, pełna liści złotych i kasztanów kieszeń. Z pachnącym bukietem, jak dojrzałe zboże, w szybę zastukała purpurowa jesień. Ktoś otworzył okno i spojrzał ciekawie, jakimi ścieżkami złota pani chadza. Czy snem to być może, czy może na jawie, on rękę podaje, do [...]
z cyklu: Purpury jesieni Wiatr na liściach tańczy, w porywach wiruje, śpiewa smętna nutką, echo mu wtóruje. Raz zabrzmi cichutko i tak jakoś rzewnie, z tęsknoty wiatr śpiewa, bo smutno mu pewnie. Lecz nagle się zrywa i biegnie do przodu, pamięta te czasy, kiedy to za młodu pędził huraganem, łamiąc, co po [...]
z cyklu: Purpury jesieni A ja tak Cię chciałam zachować przy sobie, przygarnąć, utulić, grać z tobą w kasztany. Trzymać cię pod rękę w tej jesiennej dobie, by los mój już nie był tak podle przegrany. A ja tak wierzyłam, że zostaniesz może, dzielić się będziemy pół na pół purpurą, razem biegać polem, gdzie [...]