Pisarz z Pipidówki*, pełen wiedzy, samo-chwały, innym wciąż wytykał pensjonarskość, dyrdymały. Antybena- taką ksywą komentarze podpisywał i powielał z pamiętnika największe banały. * Pipidówka –patrz http://www.wakacyjny.pl/11066_mapa/Pipidowka/
Mówisz- banalne, utarty slogan, (znowu wyrazy bliskoznaczne) i każde słowo analizujesz. Szukasz inności poprzez analogię pojmowanego przez ciebie sensu, w twoim stylu, ze skrupułem. Życie wokół jest jakie jest, jakie było i będzie. Dla ciebie ciągle banalne, bo nie chcesz, nie umiesz dostrzegać piękna w codzienności bytu. Twoja myśl ku innym światom gdzieś ponad chmury [...]
Na sztaludze kartka czysta Leży jak jej było dane Wtem pojawia się artysta -Maznął na niej wielką plamę Miała kształt niezbyt zwyczajny Lecz nie tak skomplikowany Nie kanciasty, nie owalny Taki, jaki mają plamy Pewien krytyk – optymista Zaczął żmudne rozważanie Gdy poprosił go artysta By o plamie rzekł swe zdanie ,,Ta abstrakcja – rzekł [...]
cudze pod lasem swego pod nosem nie widzicie kiedy czytam cudze wiersze często błędy zauważam tu brak kropki gdzie przecinek a tam wyraz się powtarza proste rymy wersy krzywe często prawdy nieprawdziwe znowu wyraz się powtarza czy mnie też to się przydarza czasem niczego stworzyć nie mogę chociaż po rozum zachodzę do głowy …niekiedy myślę… [...]
Zapytujesz się niecierpliwie czemu tak lubię książki nie rozumiesz pasji z jaką sięgam po nie nie masz pojęcia że gdy stoję przy znajomych regałach z książkami wdycham ich zapach, dotykam z czułością grzbietów ledwo słyszalnym szeptem czytam kolejne tytuły zasługują na uwielbienie uwielbiam zatracać się w lekturze na całe godziny kiedy świat wokół nie istnieje [...]
Oderwany od życia jestem, niczym ta kartka z kalendarza. Choć każdy dzień jest nowym szeptem – kalendarz co rok się powtarza.
Czym bym ja nie był, gdyby ta lira na jęki duszy zadrżeć nie chciała. Zniknąłbym chyba, niczym ten miraż, co go pustynia na świat wydała. Lub bym utonął w łez strugach deszczu zalewających strapione serce. Gdzie bym się podział poeta – mieszczuch, gdybym nie zaznał ulgi w tej męce.
nie rozumiesz mojej fali aury raniąc godność rzucasz kulki w powietrze dusząc gardło w smutku żal nadchodzi tworzę jestem w samotnych trawach gorczycy wszystkie słowa powiedziane umiem śnic gdy w dłoni piszący detektyw umiem płakać z ogrzanymi powiekami zostań sam a ja w biegu krzyknę odwracając palec poezji
tajemnica w zetknięciach pod prąd i na przekór byleby za wszelką cenę dobiec w łańcuch przetrwania instynkt wkodowany do przekazania następnym współbrzmieć ze słowami muskać wyobraźnię pieścić inspirację czytać pomiędzy myślami zamkniętymi w wersy pomnażania
moje pisanie to nie zabawka jak może komuś się wydaje nie obiadowa też przystawka wkraczam w tajniki duszy gaje dusza rymami rozbudzona lecz teraz bez rymu często piszę inne tempo i rytmy słyszę formy twórczości są bardzo bogate wiele swobody jest dowolności gdy rytm czy rym gdzieś czasem ucieknie bielą w tej treści przykrywam łatę [...]
A ja bym chciał pisać o aniołkach i ‘diabołkach’ jak razem się bawili w upojnej dla nich chwili Cenzura na górze i dole nie pozwoliła taka upojna była ta chwila
Kochani, pochwały miłe są, rozczulają mnie doszczętnie, lecz uwikłana słów grą, proszę o krytykę chętnie. Nauka bowiem to niemała, daje wiele do myślenia, cały dzień bym jej słuchała, by polepszyć byt tworzenia. Proszę zatem- krytykujcie śmiało, nie pogniewam się w ogóle, nauk zawsze jest za mało, chcę kształtować się w szczególe.
pamięć często nas zawodzi gubi się gdzieś w chaszczach życia więc przypomnij sobie o mnie kiedy tomik ten przeczytasz słowo kiedyś powiedziane obraz wzrokiem odebrany czas rozmywa żywe barwy czarną plamą pozostanie ożywają w wierszach chwile bardzo krotkie i te dłuższe zapisanym słowem czynem zapomnienie troche skruszę
Poezja to piękno, które rozkwita wśród nas, Niczym piękny zielony las. Gdzie kwiaty,grzyby i drzewa rosną, Gdzie ptaszek śpiewa pod wielką sosną, I gdzie strumyk płynie szybko, Z malutką złotą rybką.
Wiersz powstał po „małej” scysji z kilkoma nawiedzonymi krytykami literackimi A ja się bawię, bawię, bawię Bo tak jest śmieszniej i raźniej i ciekawiej Choć problemów mam jak każdy dość To ja się bawię wszystkiemu na złość Pisanie wierszy jest zupełnie bezpieczne Bez względu na to czy są sprośne czy grzeczne Można się bawić nie [...]