KRUL - Wiersze

Morał

Było by błędem nie zważać na puentę.

Niech się raczej w czoło postuka, kto twierdzi, że fraszka to nie sztuka.

Żeby wyszło szydło z worka, trzeba sięgnąć do rozporka.

Parę fraszek chlasnę, zmęczę się i zasnę.

Tylko schizofrenia mnie docenia.

Kibić smukła, tu wypukła, tam wypukła.

Był człowiekiem prawym, w zależności od sprawy.

Ciało kobiety, rzecz najpiękniejsza, dotykać szkoda, nie dotknąć – większa.

Fraszki moje jak modelki: – kreatorze, jesteś wielki!

Fraszka jest jak bonsai i osa: miniaturką wiersza i kąsa.