Przestałam marzyć Nie zasypiam już sama Cóż dają mi myśli rozczyniania ostatnich słabości gdy chwilą poję swe usta Jak wzrokiem zapisuję ostatnie zdjęcie i kres przemijających chwil zakrywam kocem ukojenia Przestałam już marzyć Jestem już w tej otchłani Tonąc w ukojeniu
przechodzisz obok nie widzisz nic niezwykłego określasz swoją tożsamość tym co robisz tylko grzech pomaga ci żyć ta atmosfera którą w nicość obracasz w zamieszaniu słomki ludzkich umysłów siejesz zniszczenia wśród zwykłych nudystów oklejonych głupotą czy w agonii nadal możemy płakać w swej trudności doprowadzić do łez płacz to nie grzech
Sekunda niepewności. Minuta strachu. Sześćdziesiąt sekund czekania. Godzina modlitwy. Sześćdziesiąt minut nadziei. Dzień radości. Dwadzieścia cztery godziny uśmiechu. Tydzień melancholii. Siedem dni zabiegania. Miesiąc nonsensów. Trzydzieści dni braku słów. Rok smutków, radości. Trzysta sześćdziesiąt pięć dni ‘czego’ ? Wiary.