To nic, że już koniec lata,
że plaża w smutek się przyodziała,
a morska fala zmyła dwa serca
palcem na piasku wyrysowane,
bo się zrodziły nowe wspomnienia,
obrazy z lata maluje pamięć.
To nic, że została sama.
Pogodnym wzrokiem toń obejmuje,
wieczorna bryza włosy rozwiewa,
a granat nieba w myśli się wkrada,
spokój odczuwa. W morza poszumie
szept ust twych słyszy – kocham, rozumiesz?
kierunkowskaz marzeń
wskazał nam drogę
dopiero początek
lecz może spełnią się te wyśnione
ponad obłokami płynące
ku gwiezdnym galaktykom
po to żeby spaść po nieboskłonie
złap
złapię też ja
zamkniemy nasze dłonie
a w nich marzenia dwa
powiedział do niej
-Eluniu…
serce połachotał
tym pieszczotliwym zwrotem
uścisk dłoni
-zadzwoń
nr telefonu na kartce podany
z wiatrem w świat wyfrunął
swojego nie dała
wciąż marzyła o nim
o nim serce śniło
zwierzała się myślom
tęsknotę tuliła
telefon
numer prywatny
przycisk
-Eluniu…
nigdy nie mów żegnaj
to słowo ma silne znaczenie
życz powodzenia będzie to szansa
na nowe odrodzenie
wtedy czas zagoi rany
a ty znowu będziesz kochany
nie mów już żegnaj
życz lepiej szerokiej drogi
to co kiedyś zgubiłeś
wróci jeszcze do ciebie
choć droga kręta i długa
nie żegnaj umiej docenić
pomyśl będzie za czym tęsknić
kolejny zachód słońca
nowa nadzieja że nie jesteś sam
życie to radość i smutek
żyje się tylko raz ……
Nigdy nie mów nigdy
nigdy nie mów” żegnaj”
Kocham Twoją nieśmiałość,
Twoje szaleństwo,
W zamian za moją miłość,
Moje męstwo,
Nasze przeciwieństwa,
Nasza powaga i szaleństwa,
Oboje stworzenia dla siebie,
By żyć w jedności,
Jak w Niebie.
W oczach jego blask księżyca
zostawiła nieświadomie.
Światłość, która tak zachwyca,
rozpaliła jego lica.
W sercu nosi słońca promień.
A na ustach pomarańcze
kwitną, chociaż to nie wiosna.
Sny ma słodkie, w snach tych tańce;
miodem, mlekiem – tak jak w bajce
kraina wiecznie radosna.
W sercu Amorem wyryła
swoje inicjały B.K.
Myśli sprytnie swe ukryła,
rozkochała – zostawiła.
Teraz on powrotu czeka.
wszystkie czernie bielą okryte
myśl ulotna płynie ku tobie
marzenia otulone śnieżnym prześcieradłem
grzeją nagość naszych grzesznych pragnień
kosmicznym pyłkiem przekazują tchnienie dusz
odczuwalne wszystkimi zmysłami
przymykam oczy
usta dotykają twoich
wznosimy się ponad widzialną przestrzeń
w innym wymiarze splatamy się z sobą
tańcząc taniec czułych oddechów
wydłużają się dłonie
ponad nieboskłonem
opuszkami grzeją dotyk
białe prześcieradło
biała noc niewinności
puch
W tle karminowego świtu
Natchnął ją sobą…
Leciutko pieszcząc dawał jej odwagę do życia
Kształtował jej pragnienia
Zgrabnie zawładnąwszy jej duszą.
Smakował każdej z łez
Otulał tęsknotą przyszłości
Uczył stawania się kobietą
Błądząc rozkosznie po jej dziewiczym ciele…
On
Tak kuszący ciepłem swoich ust
Zakazany
Jej ciału, jej istnieniu gorsząco oddany…
Ona
W grzechu tak słodkim tonąca
Jego miłości choć grzesznej łaknąca…
W tle karminowego świtu
Do niego…
przepraszam
wypłoszyłam ciebie potrzebą czułości
czasem pragnę mieć
czuć kogoś tak blisko
stwarzać złudzenie domowego ogniska
pieszczoty niewinnej
trochę kobiecej
trochę dziecinnej
to była tylko chwila
nawet nieszalona
ale jakże potrzebna
czuć się przytuloną
teraz
tak naprawdę
czuję się odrzucona
chociaż między nami nic nie było
bo do tego potrzebna jest miłość
Do niej…
ja także
czasem pragnę mieć
czuć kogoś tak blisko
stwarzać złudzenie domowego ogniska
pieszczoty niewinnej
trochę męskiej
trochę dziecinnej
to była tylko chwila
nawet nieszalona
ale jakże potrzebna
chociaż między nami… nic nie było
bo do tego potrzebna jest miłość
***
tak mało a tak wiele
ciekawe co życie do tego dopisze
Co noc wspominam chwile z Tobą i wciąż o następnych marze…
O tym byś był ciągle obok i miłoscia mnie swą darzył…
Przed oczami na tle ciemnym mam oczy piękne Twoje i wszystkie rysy twarzy…
dreszcze mnie przechodzą pod wpływem mych marzeń…
Wspomnienia jak noc przychodzą z godzina snu…
Ciągle zadaje sobie pytanie-kiedy będziesz na zawsze ze mną tu?..
dni jak wieki dłużą się…
wciąż na ścianie widzę cień naszych ciał w ostatnią noc…
która była magiczna jak sen…
wtedy poczułam naszej miłości moc…Tęsknie… Marze… śnie o tobie kochanie…
kiedy czas który spędzimy razem znow nastanie….
Ulicę rozkołysała
biodrami swego ciała
Szeptem dotykam serca twego
cichutko odpowiadasz mi miłością
chwileczka szeptu tego
niech będzie nam wiecznością
drżące szepty
w aurze ciepła
hipnotyczne spojrzenia
figlarne biodra
w rozbrykanym tańcu
gra światła i cienia
ruch, zmiana kształtu
fascynacja, wzrastanie
w gamie soczystych czerwieni
w nocnej ciszy
nie wstydzę się
mam oczy pełne płomieni
Gdy spojrzałam w Twoje oczy
wiedziałam ze ich nie zapomnę
były jak ocean bez dna
świeciły jak słońce na niebie.
Twoje oczy mądrze patrzyły
one mówiły za Ciebie tak wiele
najpiękniejsze były gdy ukradkiem spoglądały
wtedy czułam się niepewnie.
Twój dotyk to szał moich zmysłów…
Na twarzy noszę zadumy cień
Jest tyle chwil, dla których warto żyć
W każdym cierpieniu jest sens.
Wielka miłość nie umiera
choćbyś do niej strzelał
mówisz nie mogę zbyt wiele chcieć
więc popatrz chwilę wstecz
ona znajdzie drogę Ty dobrze o tym wiesz ….
zrzucała z siebie ubranie
wchodząc powolnym krokiem
coraz głębiej
w chłodną toń wody
podpłynął do niej
w swej tajemniczości znów młody
dwa ciała
zauroczone nagą bliskością
zalotna czułość spojrzeń
ośmieliła dotyk
w tle rozlanej na niebie czerwieni słońca
nasycali się jestestwem w przyrodzie
czując się jej wybrańcami
wieczór dobiegał końca
wodne kręgi
rozprowadzały plusk ku brzegowi
noc z księżycem i gwiazdami
wsłuchiwała się w oddechy jeziora
Tulisz mnie nagą
czuję, jak płonę
w moich oczach
płomień wstydliwy
w świat rozkoszy wędruję
bicie naszych serc
przyspieszony rytm
pocałunkami pokrywasz
każdy zakątek ciała
westchnienia piękna nuta
poddaję się tobie
całuje twe usta
budzę twoje zmysły
błądząc po zakątkach
twego rozpalonego ciała
odtańczyliśmy taniec pożądania
moja dusza uleciała
zgubiłam wstydu wątek
zmęczeni słodyczą
cichutko zasypiamy…..
Mrówka marzenia spełniła
przebrana za słonicę
na balu się pojawiła
potem była hica
słoń nie załapał wica
Zawstydzał poeta ogrodnika
że miłości jak on nie dotyka
bo ją dopieszcza swoimi słowami
i umieszcza pomiędzy strofami
Inaczej ogrodnik Miłość postrzega
sadza ją między kwiatkami
i pieści pomiędzy grządkami
trudne pytanie
definicji wiele
od wieków jest tajemnicą
każda jest prawdziwa
ma swoje imię
miłość to szansa na piękne życie
bez niej jest szaro pusto i źle
ludzie pragną tego uczucia
gdyż duszą się w swoich
ograniczonych światach
z powodu różnorodności
ta więź ciągle się wzmacnia
choć może być jednostronna
czasem egoistyczna
ona nie używa przemocy
nie pamięta też złego
miłość to akceptacja siebie
trzeba się uczyć jej każdego dnia
bo kochać to także umieć się rozstać
pozwolić komuś odejść
nawet jeśli darzy się go uczuciem.
Gdy płakały moje oczy ty mnie rozumiałaś
moje serce zbuntowane wyciszałaś
pomimo zmęczenia tuliłaś
uśmiechem swym darzyłaś .
Choć spracowane twe dłonie
ty kochasz mnie czule
jesteś czujna cierpliwa
znasz troski co bolą.
Za wszystko chcę podziękować
skromny bukiet kwiatów darować
życzę zdrowia tego ci potrzeba
cudownych dni abyś nigdy nie płakała.
Przepraszam za wszystko
szczęście, że mam ciebie mamo
dziękuję za miłość i to że jesteś
wyjątkowa jedyna kocham Cię .