lasso miłości
zaciska
unieść się z wiatrem
ku słońcu
przedrzeć przez chmury
ponad
na promiennej harfie
zagrać odę radości
niech pełnym brzmieniem
wybuchnie wolnością
otoczy zawirowaniem
żyć
usiadł na wyplutej przez morze
wypalonej do biała gładkiej kłodzie
zdjął z pleców akordeon i gra
nie dba o piasek ani o wiatr
bo może to już ostatni raz
pożegnalną pieśń za bezkres wód
wyrywa z serca tęsknota
oczy zamknięte spod nich łza
spływa po śladach przeszłych lat
zaszumiały trawy wydm
urwał się melodii rytm
usta jeszcze wyszeptały
akord zabrzmiał dysonansem
na noszach ponieśli ciało
akordeon porwały morskie fale
z nim wszystkie tęsknoty ukryte żale
w lipcowy wieczór
porzeczki już zerwane
ostatnie dwa wiaderka
z czerwonym czubkiem i zielonymi listkami
postawiłeś w altanie
zapachniało maciejką
róże skuliły płatki
chłodem powiało
a my pod rozłożystą starą wiśnią
siedzimy na drewnianej ławie
zabiłeś komara
krwiopijca przysiadł na mym ramieniu
dałeś mi swój sweter
ciepły i miękki
paruje malinowa herbata
z listkami zielonej mięty
nie chce się wracać do domu
Boli mnie…
Nie…to nie serce
Spokojnie bije jak ocierają się w ruchu ręce
Pomóż mi zrobić rachunek sumienia…
Nie oparz się o moje myśli
Gorąco tu
Ale wiele tu cienia
Przeszłość rani nas oboje…
Moje sny spowija cieniem
Ciekawość szczypie jak przecieranie twarzy śniegiem…
Jednak radość czyni złodziejem
Jest tyle słów które mogłabym spleść w logiczną całość…
po co…?
Życie wciąż pokazuje mi moją małość…
Nie brnij w to wolisz być podziwiany na szczycie…
Niż uronić z siebie uczuć trwałość…
Nudzisz Go…
I we mnie budzisz ospałość
Pragnę razem witać wschód słońca,
z traw bosymi stopami rosę strącać,
wybiec w przestrzeń łąki rozbudzanej
i podziwiać każdy życia poranek.
Przeskakiwać przez podmokłe rowy,
obok pasącej przejść się krowy,
z sitowia pleść warkoczy bicze,
beztrosko cieszyć się wspólnym byciem.
Trawo, trawo zielona,
co tyle w sobie stworzonek chowasz,
schowaj też nas wtulonych w twoje ramiona,
wdychających świeżość budzącego się życia.
Tak pragnę… być z tobą,
wyjść z cementowego ukrycia.
Krucyfiks, ostatnie namaszczenie.
- Żegnajcie – wypowiedziały bezwiednie wargi.
Uścisnęłam dłoń.
Świeca mrugnęła.
Wzięłam tomik,
popłynęły marzenia duszy
te oczekiwane i te spełnione,
obrazy życia w nadziei i wierze
wierszami namalowane.
Zasłuchani w tę poezję…
- ja żyję – usta wyszeptały szczerze.
Odeszła ciałem.
Wiersze, mowa duszy pozostała.
w otaczających betonach wykreślone słowa
w paznokciowym piśmie
wpisuję swe imię
w zaduchu wychowanych dymów
gdzie w zapomnianych dywanach kryję twarz
w spoczynku murów idę w twe strony
w czystości stąpam ku zieleni zapomnianych zapachów
w źrenicach obrazy
dawnych korzennych matek
Dziś znów me myśli spadły na białą kartkę czystego papieru,
Pozostawiając po sobie dla Ciebie swój ślad,
Może Twe oczy błądząc gdzieś zatrzymają się tu na chwilę,
A może przepłyną tak jak przepływa strumień w cichą letnią noc,
Przepłyń tak jak on lub zatrzymaj się na chwilę,
I wysłuchaj proszę tych kilka mych słów,
Bo są dla Ciebie od zawsze tutaj były,
W smutku czy w radości me Twoje nosiły,
I raz po raz się ciągle zmieniały,
Czy jeszcze pamiętasz, że one istniały?
Te nasze słowa i nasza chwila,
Pamiętaj,choć jedno, że kiedyś tu była…
Czas wyżywa się żółcieniami na stronicach tomów.
Ile różnych ksiąg, magazynów, książeczek,
tyle różnych nastrojów, klimatów i domów
w tej i innej jest bibliotece.
Wraz z nimi zżółkną kalendarze.
Pożółknie też ten, który tobie dałam
chociaż jesteś ogrodnikiem
przygotowującym glebę w darze
rodzenia żyznych plonów
niezapomnianych przyjaźni.
Wciąż dochodzą te nowe, najnowsze,
świeżością czerni z bielą pachnące,
układają literki w rabaty
kwiatów wiedzy na książkowej łące.
Zasnąć
Zasnąć i śnić
Jak ptak
Utulony na stercie liści
Śpi spokojnie
Oczy ma marzące
Zasnąć
Zasnąć jak ptak
Porzucony na kupie liści
Nie śpi
Nie marzy
Umiera…
z małej chmury mały deszcz
powiesz nic nowego
wiem
czy pamiętasz jak pod drzewem
jak pod drzewem mokrym stała
coraz większe krople deszczu
na parasol twój czekała
Ela Elka jak wyglądasz
i się razem roześmiałeś
w całej dolinie zabrzmiało
przemoczone wasze szczęście
słońcem w oczach spoglądało
ona jak deszczu kropelka
co o parasol się odbiła
parującym ciepłem łachocząc w szyję
przylgnęła ramieniem otulona
dzisiaj słońce z chmurą się droczy
śniegiem czy deszczem na ziemię spaść
przysłoniłeś sobą oczy
inaczej postrzega wasz świat
słońce słoneczko kochane
wyjrzyj nareszcie zza chmur
powitaj uśmiechem ranek
przeniknij urojeń mur
mur za którym w bólu
wciąż rodzi się trudna miłość
czy z małej chmury mały deszcz…
płaszczem z mgieł się odziała
i stąpa po swym dywanie
zza chmur
słoneczko wyjrzało
z nieba uśmiech posyła
złocienie odbija blaskiem
ciepłych liści szelestu
grzeje stopy oddechem
chyba się w niej zakochało
pocałunek ze słońcem
urody jej dodaje
pięknością swą maluje
pola łąki i gaje
i wciąga w tę krainę
wszystkich zakochanych
czerwienią ich otula
z zieleni tak dojrzałą
a ja z tobą
też w tym pięknie…
Jesień swoje barwy
szalem z mgieł otula
za latem się ogląda
i ku zimie biegnie
a ja w tej jesieni…
marzę,
że znów spotkam
w letnich łąkach
ciebie.
Bukiet polnych kwiatów
z uśmiechem podarujesz
i powiesz zaczepnie
w tych kwiatach nas czuję.
W upalne dni lata
o zimie znów marzę.
Wtedy kiedy w śniegu
z tobą na tej plaży
orła odciskałam…
ciepłą dłoń podałeś ,
żebym w końcu wstała.
A wiosną…
marzę o jesieni,
żeby schrupać jabłko,
które z kwiatu w owoc
czarodziejską magią
mała pszczółka zmieni.
I dla mnie go zrywasz.
Sokiem dojrzałości
po ustach nam spływa.
Kiedy biała zima
pierzyny swe trzepie
marzę o ramionach,
w których było mi…
najcieplej.
W tym ogrodzie marzeń
cztery pory roku
mają swoje grządki,
które pielęgnuję.
One się spełniają.
Bo tak sercem czuję.
W mroku zacisznego kąta
zamykam się w swym świecie
spuszczając nisko głowę
zagradzam się kurtyną włosów od reszty świata
chcę zostać sama uwolnić się
wolność oznacza samotność
godzę się na nią
zgodzę się na wszystko co tylko mi pomoże
być sobą
móc nie biegać w kółko udając kogoś innego
Otaczają mnie demony przeszłości
kopiąc mi grób
grzebiąc mnie, żywcem
chcę się od nich uwolnić móc zapomnieć
móc przestać zastanawiać się co było gdyby
przysparzam sobie tyle bólu rozmyślaniami
co ma więc sens? a co nie? co powinno boleć a co cieszyć?
sama się już gubię
patrzę jak na podłodze tańczą cienie wschodzącego dnia
rozświetlając pokój i przypominając że piekło zacznie się zaraz od nowa
dłońmi utula łąki i gaje
rozwiesza się na wiejskich płotach
rosą przystraja białe płatki róży
wierna niewinności
tańczy w uczuć burzy
zamknięta w pokoju
przenika przez okno
niebieskością nieba
sięga aż ku słońcu
uśmiecha się w końcu
ach te twoje oczy oczy oczy….
Potokiem słów gaszę myśli ogień nieustający
co spala powoli serce, duszę jak płomień tlący
ogarnia przestrzeń wszechświata mego, księżyce słońca
przenika żarem do źrenic oczu bólem bez końca
nie mogąc wyznać tego odważniej co myśli droczy
zamykam przeszłość, usta na klucze ślepną me oczy
i tylko sedno tej jednej prawdy pragnę wymienić
że mowa niczym, tylko działaniem można coś zmienić
zapomnieć pragnę pamięć wydarzeń; smutki, radości
nie żal mi ofiar tego co tracę co zrasta kości
kiedyś to wszystko nazwę określę i wytłumaczę
teraz Stop! mówię, porzucam wszystko, choć wiem co tracę
na nic tu żale, milczeniem złością nic tu nie zmienię
wszerz ignorancja, las zakłamania i pychy ziemie
przegrała przyjaźń, miłość powiędła, gdzie koleżeństwo?
upadły cnoty, zerwanych więzi nie wskrzesi prędko
tylko komercja, przymus, nakazy i pieniądz rządzi
kto prawy, szczery i bojaźliwy w cierpieniu błądzi
świat wbrew pozorom choć ułożony zupełnie inny
choć praworządny murem podparty stanowczo winny…
wciąż szukamy kwiatu paproci
minęło już więcej
niż tysiąc i jedna nocy
bajka za bajką się snuje
wije jak nić z kłębka
a my skazani na siebie
w samotnym czasie, czasie samotności
w samotności do końca udręka
czujesz moje myśli
spływają po twoim policzku
myśli spływają
namacalnym dotykiem
wzrokiem głaszczę fotografię
ożywiam ustami, ustami ożywiam
fale fale fale
przenikają przestrzeń
łączą nas z nami
drobinka za drobinką
pyłem kosmicznym opada
my Boże dzieci ofiarą
ofiarą miłości ołtarza
Czasem miłość nas mija,
nie wiemy nawet o tym.
Odchodzi gdzieś daleko,
zostawia marzenie pieszczoty.
Gdy odejdzie za daleko,
już jej nie dogonimy.
Odnajdzie kogoś innego,
a my na zawsze ją stracimy.